-
Salon z aneksem kuchennym i jadalnią jako centrum życia domowego. W jednym wnętrzu mieści się strefa wypoczynku z dwuosobową sofą i stolikiem kawowym, gotowanie na czteropalnikowej płycie z pełnym zestawem sprzętów (lodówka, zmywarka, zlew w blacie, wygodny odcinek roboczy) oraz jadalnia ze stołem dla czterech osób; to sprzyja codziennym rozmowom i lepszej kontroli nad dzieckiem niż przy oddzielnych, zamykanych pomieszczeniach.
-
Południowa ekspozycja okien w pokojach dziennym i obu sypialniach. Salon z aneksem kuchennym i jadalnią, sypialnia małżeńska i sypialnia dla dziecka z oknami na południe łatwiej doświetlają strefy najczęściej używane w ciągu dnia; w praktyce przyjemniej pracuje się przy biurku, wygodniej spędza czas w części wypoczynkowej i łatwiej utrzymać domową, jasną atmosferę bez „ciągłego” sztucznego światła.
-
Dodatkowe WC podnosi wygodę domowników i gości. Osobne WC z toaletą wiszącą i niewielką umywalką odciąża łazienkę z wanną i pralką, dzięki czemu poranne przygotowania dwóch–trzech osób nie blokują się wzajemnie, a goście mogą skorzystać z toalety bez wchodzenia do strefy kąpielowej.
-
Sąsiedztwo WC i łazienki ułatwia organizację codziennych rytuałów. Bliskość tych pomieszczeń pozwala rozdzielić szybkie korzystanie z toalety od dłuższych czynności przy wannie czy pralce; domownicy nie muszą przechodzić przez pokoje, a porządek dnia staje się płynniejszy, szczególnie gdy jedno z rodziców kąpie dziecko lub trwa pranie.
-
Balkon dostępny bezpośrednio z salonu z aneksem kuchennym i jadalnią. Wyjście z części dziennej na balkon o sensownej wielkości sprzyja jedzeniu śniadań „na zewnątrz”, szybkiemu przewietrzeniu po gotowaniu oraz stworzeniu sezonowej strefy relaksu obok sofy; korzysta się z niego naturalnie, bez przechodzenia przez sypialnie.
-
Bliskie sąsiedztwo łazienki przy sypialni małżeńskiej. Umiejscowienie łazienki tuż obok sypialni rodziców skraca drogę rano i wieczorem, co ma znaczenie, gdy dziecko śpi w drugim pokoju; dodatkowo korzystanie z kąpieli i pralki odbywa się w części prywatnej, a nie przy wejściu, więc strefa dzienna pozostaje bardziej reprezentacyjna i spokojniejsza akustycznie.
-
Bliskie sąsiedztwo sypialni małżeńskiej tuż obok sypialni dla dziecka – korzyść dla rodziców. Rodzice mają dziecko „pod ręką” w nocy i rano, łatwiej reagują na budzenie, chorobę czy potrzebę pomocy, a jednocześnie obie sypialnie nie przecinają ruchu z części dziennej; to poprawia komfort całego mieszkania, bo strefa odpoczynku nie miesza się z funkcjami kuchennymi.
-
Bliskie sąsiedztwo sypialni dla dziecka tuż obok sypialni małżeńskiej – korzyść dla dziecka i elastyczność użytkowania. Pokój dziecka mieści łóżko jednoosobowe, szafę i biurko, a dzięki lokalizacji obok rodziców może też pełnić rolę gabinetu do pracy lub pokoju gościnnego, gdy dziecko jest mniejsze albo gdy potrzebna jest druga, cicha przestrzeń; bliskość sypialni rodziców ułatwia opiekę, a jednocześnie salon pozostaje strefą wspólną.
-
Otwarte przejście 1,11 m między korytarzem wejściowym a salonem z aneksem kuchennym i jadalnią. Szerokie, otwarte wejście ułatwia wnoszenie zakupów prosto do kuchni, poprawia komunikację między wejściem a częścią dzienną i daje wygodne „powitanie” bez ciasnych drzwi; korzysta na tym także korytarz wejściowy z miejscem na szafę, bo ruch rozkłada się płynnie do wszystkich pomieszczeń.
-
Korytarz wejściowy z wejściami do wszystkich pomieszczeń. Z korytarza wejściowego wchodzi się osobno do: salonu z aneksem kuchennym i jadalnią, sypialni małżeńskiej, sypialni dla dziecka, łazienki oraz WC, co porządkuje domowy rytm i pozwala korzystać z każdego pokoju bez przechodzenia przez inny; przy drzwiach zmieści się też szafa na okrycia i akcesoria codzienne.
