Poznańska Spółdzielnia Winogrady istnieje od 1962 roku. Zatwierdzony w  62 roku Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Poznania wyznaczając etapy rozwoju stolicy Wielkopolski do 1980 roku, wyznaczył nowe tereny rozbudowy miasta na obszarze Winograd z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. Za wyborem tego obszaru przemawiał brak większych inwestycji na tym terenie, dobre warunki klimatyczne, odległość od śródmieścia.

W grudniu 1966 roku, po dwóch latach prac nad projektem planu szczegółowego zagospodarowania tego obszaru, został on ostatecznie przyjęty i zatwierdzony przez Prezydium Rady Narodowej Miasta Poznania. Aktualnie w osiedlach winogradzkich mieszka ok. 39000 mieszkańców.

Panoramę Winograd dobrze widać z poznańskiego śródmieścia, bowiem osiedla mieszkaniowe zlokalizowane są na najwyższym obszarze Poznania. W ich bezpośrednim sąsiedztwie nie ma przemysłu, który mógłby być, ze względu na zanieczyszczenia atmosferyczne, uciążliwy dla mieszkańców. W przeszłości tereny te zajmowały sady, uprawy chmielu, winnice, stąd prawdopodobnie stąd dzisiejsza nazwa dzielnicy - Winogrady.

Budownictwo mieszkaniowe na Winogradach stanowią pięciokondygnacyjne budynki i trzynasto- oraz szesnastokondygnacyjne wieżowce. Między budynkami znajdują się ciągi komunikacyjne dla pieszych i duże obszary zieleni z placami zabaw dla dzieci i urządzeniami rekreacyjnymi. Wewnątrz osiedli zlokalizowano szkoły, przedszkola, przychodnie i domy kultury, a na ich obrzeżach - większe obiekty handlowe i usługowe.

Osiedla winogradzkie mają dobre połączenia komunikacyjne ze śródmieściem i innymi dzielnicami miasta, szczególnie po uruchomieniu Poznańskiego Szybkiego Tramwaju.